Rozedma płuc

Skurcz oskrzeli połączony z obrzękiem ich błony śluzowej i nagromadzeniem się w nich wydzieliny powoduje utrudnienie wymiany gazowej. Dochodzi do nadmiernego rozciągania się jednych, a niedodmy drugich pęcherzyków płucnych. Niektóre z nich ulegają rozerwaniu. W ten sposób zmniejsza się powierzchnia oddechowa płuc. Zmniejszenie liczby pęcherzyków powoduje zwiększenie rozmiarów pozostałych. To sprawia, że zmniejsza się powierzchnia dostępna dla procesu wymiany gazowej. Po pewnym czasie płuca stają się coraz bardziej sztywne, a serce zmuszone jest do pokonywania coraz większego wysiłku przy przepompowywaniu przez nie krwi. Wszystkie czynniki sprzyjające wystąpieniu przewlekłego zapalenia oskrzeli mogą więc w dalszym przebiegu prowadzić do powstania rozedmy płuc.

Objawy:

Rozedma to nieodwracalny stan zwiększonej objętości przestrzeni powietrznych płuc, z zanikiem elementów sprężystych, pękaniem przegród międzypęcherzykowatych i zmniejszeniem liczby naczyń włosowatych płuc. Na czoło objawów klinicznych wysuwa się kaszel (suchy lub z odpluwaniem śluzowo-ropnej plwociny), duszność nasilająca się po wysiłkach, sinica, wtórna czerwienica, niewydolność prawokomorowa serca (tzw. serce płucne). Choroba dotyczy przeważnie mężczyzn w wieku 40-60 lat.

Grupa zwiększonego ryzyka:

Przede wszystkim ludzie palący papierosy. Tylko niewielka grupa chorych – to ludzie obciążeni genetycznie. Dużą „szansę” zachorowania na tę chorobę mają dzieci matek, które paliły będąc w ciąży, dzieci często oddychające dymem papierosowym (środowisko palących) oraz dzieci chorujące często na infekcje dróg oddechowych. Natomiast rzadko przyczyną rozedmy płuc jest astma.




Brak komentarzy